Afgelopen weekend zou een groep ijszeilende en Blokartende Monnickendamse vrienden, 7 stuks oudere jongeren in totaal, de reis naar Zweden aanvaarden. Bedoeling was vanzelfsprekend onze namen in het legendarische Zweedse ijs te gaan kerven. Helaas, je voelt hem aankomen, de teleurstelling was groot. De weerberichten, en de laatste updates van Jelle Herrema lieten ons anders besluiten. Niet afreizen dus, sneeuw, weinig ijs, veel dooi.
Een van de zeilers, Bert van Stalborch had echter ooit een alternatief plan voorgesteld, Plan T: Mocht er geen ijs zijn, dan wellicht een rondje Blokarten op Terschelling. Op de 1ste februari vertrokken de eersten van ons naar Terschelling, Home of the Champions, vanwege de harde strijd die er daar inmiddels is geleverd tijdens talloze kampioenschappen. Instemming alom, waren we in ieder geval weer eens van huis met zijn allen. Het geluk was aan onze zij, tij en wind leken ons een paar prettige dagen te gaan bezorgen. Afspraken gemaakt, boot, en onderkomen waren redelijk snel geboekt, de spullen in de trailer gepakt en op de 1ste februari vertrokken de eersten van de groep naar Blokart paradijs Terschelling. Een enorme puist wind was hun deel,de veerboot kon alleen met hulp van een sleepboot tegen de kade gedrukt worden. Dat Blokarten ook afhankelijk is van de natuurlijke omstandigheden(geen nieuws onder de zon) leerde de eerste blik op het normaal gesproken immense strand. Want waar was het strand? Volledig onder water dus, en met 53 knopen had het de mannen ook wel dun door de broek gelopen… Diezelfde mannen werden nog verwelkomd door Floor Lagerwey, Oud- Nederlands kampioen in de DN(1987) en nu onderkoning van het eiland, en voorzitter van Strandzeilvereniging Terschelling. Blij dat er weer eens wat leven was natuurlijk, en ook hij even van huis. Vroeg aan de wijn dan maar, kaartje gelegd, en duimen voor de zaterdag. Op zaterdag was ook de rest gearriveerd, en met enige angst werd afgereisd naar het strand. Dat zag er gelukkig iets beter uit, met een afnemende wind tot 30 knopen trok ook het water zich terug. Onder matige omstandigheden kregen de Blokarts uiteindelijk de sporen, en kon er worden geoefend op op- en afkruisen a la ijszeilen op een klein stuk strand. Redelijk tevreden naar ons comfortabel onderkomen, gloedvol glas rode wijn, hapje eten, en vol verwachting uitkijkend naar –mijn- de laatste dag. En ja hoor, het wonder openbaarde zich. Strand, onmetelijk als een woestijn, vlakker dan een Wilhelmina biljart, geen geultje, geen zwin, geen mui, en harder dan gewapend beton. Black Ice, zeg maar. Als klap op de vuurpijl Zuidenwind, strak en aanhoudend als een jonge maagd, met 30 knopen. Gevolg was dat we rakken konden maken van de ene punt van het eiland naar de andere, ongeveer 30 km. lang, achter en door elkaar razend met snelheden tot 75 km. per uur. Op een volledig verlaten strand. Orgastisch, obsceen, niet meer en niet minder. Waar ik door teleurstelling over de gemiste ijszeiltrip overmand alleen maar aan de vergelijking met sex op een pop kon denken bleek niets minder waar. Wat een dag, wat een geweld, wij gingen uit ons dak, zo oud en wijs als we verondersteld worden te zijn. Volledig tevreden moest een deel van ons weer naar de wal, met enige spijt de rest achterlatend voor nogmaals twee onvergetelijke dagen. Nog steeds had ik liever op het ijs gestaan, mijn allergrootste passie,maar hier mocht ik echt niet over zeuren. Ik realiseer me tegelijk ook een pleidooi te houden voor de Blokart. Een geinig, compact in de koffer van je achterbak te vervoeren strandzeilertje. Met een aantal leuke accessoires zoals een stroomlijntje, zeilen in diverse afmetingen, harde masten, lopers!en nog zo wat om een en ander persoonlijk te maken. Helaas heeft onze groep dat ook gedaan, accessoires kopen, opvoeren, sleutelen, zodat inmiddels van het compacte standaard ontwerp niet heel veel over is in ons geval. Een trailertje hoort dan ook bij de eerste levensbehoeften van onze groep. Wat een verzameling handel hebben we bijeen gescharreld. Een economische boost van jewelste. Maar, nodig is het niet, een standaard karretje levert een onwijze hoop lol op.
Er zijn intussen ook veel wedstrijden voor de Blokarter. Internationaal en nationaal, door de hele wereld. Vergis je niet, grote velden deelnemers uit alle delen van de wereld. Van die deelnemers hebben er een groot aantal hun sporen verdiend in de zeilerij. Met alle hocus pocus en harde actie die bij zeilwedstrijden hoort. Leuk is dat met name in de Monnickendamse Blokart scene er een aantal toppers te vinden zijn. Richard Chardet en zijn vriendin Sandra, en Jan Meijer en vriendin Maaike halen met regelmaat top plaatsen op de internationale podia. Ook Bert van Stalborch en Henk Schouten scoorden in het verleden regelmatig. Ik zou zeggen: laat je eens uitnodigen door een Blokartende ijszeil collega of dealer. Doe een oproep op het forum! Stuur ze een mail. Het is een geweldig alternatief om in vorm te blijven voor de zeilerij op ijs, om de broodnodige positieve ionen van het buiten zijn op te pikken, wat daglicht tegen depressies te inhaleren en om een goed humeur te houden gedurende de winter. En je bent weer eens van huis, de opkikker voor elk huwelijk, hoe gezond dan ook!
Dit artikel is eerder gepubliceerd in de Nieuwsbrief van de DN IJszeil Vereniging Nederland van februari 2008.